بازجوييه حديث نفسي ! :)

به نظر من اه كه ميكشي اون هواي به قولا الوده (co2 بيشتر o2) رو زودتر از بدنت خارج ميكني كه حالت بهتر بشه ... اكسيژن برسه به اون سلول هات و كم كم مغزت هم بيشتر به كار بيوفته و شروع كني به پرسيدن سوال هاي مختلف از خودت . حديث نفس هات افزايش پيدا ميكنه و انگار يك صندلي براي متهم و يك صندلي براي قاضي در مغزت رديف و ميكني و قسمت جالبش اينه كه روي هر دوي صندلي ها خودت نشستي و همين باعث سختي و سردرگمي بيشترت ميشه . روي دو تا صندلي ميشيني و سوال ها بي مقدمه شروع ميشن :

قاضي : چرا ؟

من : كمي فرصت فكر كردن به من بده قاضي جان :)

قاضي : چرا تو ؟

من : اما من هنوز دارم به سوال قبليت فكر ميكنم ...

قاضي : ديدي وقتت رو سوزوندي ، حروم كردي ، رفت ؟ چرا ؟

من : مجبورم سوال هاي قبليت رو بعدا جواب بدم تا به سرعتت برسم قاضي جان! :)

حتما در همون لحظه اقدام دلايل قانع كننده و كافي براي خودم داشتم :)

قاضي : بس كن ! تو محكوم به ازادي هستي ! كاري نكن كه محكوميتت سنگين تر بشه!

من : منظورت چيه قاضي جان ؟

قاضي : ازادي زياد مجازاتي كه باعث ميشه قدر محدوديت ها تو بدوني!

من : هر بلايي كز تو ايد رحمتي است . من رو به بدترين و كارساز ترين شيوه ممكن مجازات كن :)